Пекары паняволі

Рабіў пышкі з чорнымі ягадамі, як некалі нашыя бабулі рабілі. Ну, не зусім у мяне такія атрымліваюцца, як па праўдзе, але не пра тое цяпер. Гісторыю адну ўспомніў, якую некалі чуў ці то ад бабы Мані, ці то ад бабы Клаўдзі, от ужо добра не помню нават, ад каторае.

За польскім часам справа была, дый недзе рыхтык у гэту пору — у жніво. Прабаба мая Аўдоця са сваёю свякроўю, а з маёй, значыцца, прапрабабай Малашай наняліся да некага там пана, ці так проста багацейшага селяніна, жаць. Недзе там за Манцякамі аж, ў тым баку.

Жалі, вядома, да заходу сонца. А ад нас адно да Манцякоў сем кіламетраў, а да тога поля та і яшчэ можа далей было. Напэўно далей. А ўдома мужчыны былі ды дзеці. Павячэралі ды бачаць, што апошні хлеб даелі. Прадзед мой Андрэй Калач кажа да свайго бацькі Мікалая:

— Тату, трэба хлеб на заўтра замясіць, бо бабы, напэўно, прыйдуць позно ноччу — да ранку не ўзыйдзе, не сквасіцца. Астанемсё заўтра бяз хлеба.

— Ага, праўда, сынку, праўда… Але я ніколі ні мясіў — бабска работа.

— Нічого, тату, справімсё, што тут, ой…

Давай яны мясіць той хлеб. Насыпалі да закваскі, што мусіла кожны раз заставацца ў дзяжы ад мінулае рашчыны, мукі, налілі вады, прадзед Андрэй закатаў рукавы ды месіць. Мясіў-мясіў, кажа:

— Тату, мусі замного вады налілі — рэдко цесто. Падсыпця мукі.

Той сыпануў. Гэты месіць далей.

— Ой, тату, мусі замного ўсыпалі ўжэ мукі — густоё, падлеця вады.

Тату лье. Прадзед памясіў-памясіў, зноў будзе казаць:

— Ой, тату, мусіць зноў рэдко, зноў сыпця муку…

Той зноў падсыпае…

І гэтак, не маючы вопыту, та падсыпалі, та падлівалі, і, урэшце, намясілі тога цеста, што яно, не падыйшоўшы яшчэ, ў дзяжы не памяшчалася, давялося раскладваць па некалькіх пасудзінах. Бабы і праўда прыцягнуліся з работы позна ноччу, а хлеба ранкам та ўжо напяклі ці ні на ўсё сяло, хоць на продаж вязі.

Добавить комментарий